چرا وارد رقابت انتخاباتی مجلس می‌شوم؟

همیشه از کلیشه‌ها گریزان بوده و هستم، نه قصد مقدمه‌چینی و تعریف از خود را دارم و نه تکرار بعضی حرف‌ها که لابد این روزها زیاد شنیده‌اید، اما این سؤال مهمی است که باید پاسخ داده شود.

من هم مانند بسیاری از هم‌وطنان عزیز از اوضاع کنونی اداره کشورم راضی نیستم و سال‌هاست که درگیر این پرسشم که برای اصلاح این اوضاع «چه باید کرد؟»
البته بهتر می‌دانم و به‌خوبی تجربه کرده‌ام که در این شرایط سخت آدمی اگر پی زندگی شخصی خود و ساختن آن باشد، هم شخصاً آرامش دارد، هم موفق‌تر است و هم در امنیت بیشتری قرار دارد، اما مسؤولیت ما در برابر دین و میهن چه می‌شود؟ چه کسانی باید برای اصلاح ناراستی‌ها و ناکارآمدی‌ها وارد میدان شده و خود را هزینه کنند؟! چه کسانی باید دست مافیاها و باندهای سیاسی و اقتصادی را از چنگ‌اندازی به مقدرات این مردم مظلوم و نجیب کوتاه کنند؟!

از آن‌سو به اقتضای کارم در سال‌های خبرنگاری در دوره‌های ششم و هفتم مجلس و پس از آن مسؤولیت‌های اجرایی در نهاد ریاست‌جمهوری، فضای سیاسی کشور و مؤلفه‌های آن را به‌خوبی می‌شناسم در حدی که داوطلب شدن برای ورود به این فضا و بخصوص مجلس را در حکم داوطلب شدن برای رفتن به «میدان مین» می‌دانم و شوق و طمعی برای آن ندارم، اما وقتی عرصه با وجود تعداد زیاد داوطلبان از عزم و برنامه جدی تقریباً خالی است و به کمک ما برای اصلاح وضع موجود نیاز مبرم هست، چاره چیست؟!

تا جایی که می‌شد برای ورود به این عرصه نه‌تنها تعجیل نکردم بلکه ترمزهای متعددی هم برای خودم قرار دادم تا اگر می‌شود عذری تراشید، از ورود به آن پرهیز کنم، اما عاقبت با دیدن آرایش انتخاباتی موجود برای این پرسش که فردا در برابر خدا و وجدانم باید پاسخ دهم که در قبال مردم و کشورم در پی آسایش و عافیت‌طلبی بوده‌ام یا به‌قدر وسع و توانم تلاش کرده‌ام؟ چاره‌ای نیافتم که وارد میدان شوم.

این روزها که نوشته‌هایم درباره انتخابات دو دوره قبل مجلس (۸ سال پیش) را مرور می‌کردم، دیدم که اکثر قریب به اتفاق آن دغدغه‌ها همچنان سر جای خویش مانده و در این سال‌ها تقریباً پیشرفتی در آن‌ها حاصل نشده است. ما توسط برخی گروه‌های سیاسی به استضعاف کشیده شده‌ایم و دوگانه ساختگی چپ و راست و اصولگرا و اصلاح‌طلب و سایر دو قطبی های جعلی مردم را در دور باطلی گرفتار کرده است که بجای ارائه برنامه و حل مشکلات ساختاری و زیربنایی آن‌ها، تنها به دنبال جابجایی صندلی‌ها و تقسیم قدرت میان خود هستند. چه روشی راحت‌تر از این‌که بجای رقابت در عرصه کارآمدی و ارائه برنامه و راه‌حل‌های جدید برای رفع تبعیض و برقراری عدالت، با چسباندن انگ‌های سیاسی به دیگران آن‌ها را از میدان به درکرده یا چنان دل‌زده کنند که کناره‌گیری و گوشه‌نشینی را پیشه نمایند؟

معتقدم چاره‌ای نداریم که با قطع‌نظر و امید از دیگرانی که کارنامه‌های تکراری ناکارآمدی و ایجاد نارضایتی‌شان وضع مردم را به اینجا رسانده، وارد عرصه شده و به مدد قدرتی که شبکه‌های اجتماعی به مردم داده و استیلای رسانه‌های حزبی و پول‌های غارت‌شده بیت‌المال بر سپهر سیاسی-اجتماعی کشور را به چالش کشیده، خود را در معرض انتخاب قرار دهیم و با تسهیل هم‌افزایی ناشی از همین ابزار نوین با راه‌حل‌های برآمده از داخل مردم به‌ویژه اقشار فرودست که به تعبیر امام خمینی (ره) ولی نعمتان انقلابند و جوانان، مشکلات کشور به‌خصوص مشکلات ساختاری را رفع کنیم.

در یادداشت‌های بعدی بیشتر در این باره توضیح خواهم داد.

رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطَانًا نَصِیرًا
و
لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفسًا إِلّا وُسعَها

احسان جهاندیده
نامزد انتخابات دوره یازدهم مجلس در حوزه انتخابیه تهران، ری ، شمیرانات و اسلامشهر